مدادرنگی

همه نشسته ایم دور میز ِ شامی که بدری خانوم تدارک اش را دیده است. از خوردنی هیچ کم نیست .آش، کباب برگ، جوجه کباب، باقالی پلو با ماهیچه، مرغ، زرشک پلو، برنج زعفرانی، دوغ، نوشابه، ژله ... اما همه ی ما، مامان ، پگاه، شیرین و حتی علی پنج ساله  زُل زده ایم به ظرف لیمو ترشی که درست در راس میز ِ شام ِ بدری خانوم است.  من یک چشمم به ظرف لیمو ترش است، یک چشمم به چشمان مامان که هر لحظه خیس تر می شود. هیچ واکنشی به تعارف های بدری خانوم نشان داده نمی شود. همه چون آدم هایی که سِحر شده باشیم زُل زده ایم به ظرف لیمو ترشی که درست در راس میز شام ِ بدری خانوم است... همه ی تصاویری که باید،از جلوی چشممان می گذرد... داریم می خندیم، شام تمام شده است و به صورت ماستی علی پنج ساله می خندیم.بابا میان خنده هایش یک قاچ لیمو ترش بر می دارد و بلند می گوید روی غذا ی چرب لیمو ترش بخورید تا چربی اش دفع شود. لیمو ترش را می گذارد لبه ی دهانش. شکلک در می آورد. هنوز می خندیم. می خندد. سرفه ... سرفه ... سرفه ... مامان می زند پشت بابا.لیمو ترش پریده است توی گلویش. همه مان را بغض گرفته است.پدر سیاه شده است.سرفه ... سرفه .....

مامان هق هق کُنان میز ِ شام بدری خانوم را ترک می کند ...

رنگ از تنم پریده است.گویی هرگز رنگی به خود ندیده است.مویرگ ها از زیر پوست نازکم نمایان است.جمعیتی از قرمز ها و آبی ها و بنفش ها.اما به جای خون،گویی حامل غم هایم هستند.سر تا پایم را غم فرا گرفته است.قلبم کارخانه ای ست که غم را تصفیه می کند و به همه ی نقاط بدنم می فرستد.ناخن هایم را از ته گرفته ام و بدم نمی آمد اگر موهایم را از ته می زدم...

دلم می خواست اینطور پریده رنگ ِ پریده رنگ، همچون خطی نورانی روبه رویت بایستم،تُف بیندازم جلوی پایت،یا حتی توی صورتت،بگویم همه ی چیزهایی که از من گرفته ای را پس بده.همه ی رنگ تنم را،شادابی ام را،خونی که در رگ هایم جریان داشته است روزی،همه ی احساساتم را پس بده.اصلن همه ی اشکی که ریخته ام را پس بده.برق چشمانم را پس بده ...

روبه روی آینه ایستاده ام،بدون هیچ تن پوشی،مویرگ هایم را نظاره می کنم،کم کم با دیوار یک رنگ می شوم،سایه ام نا پدید می شود،توی آینه گم می شوم،دستانم بی آنکه دیده شود،توی هوا تکان می خورد.می ماند چهار دیوار پر از مویرگ های قرمز و آبی و بنفش،که غم حمل می کنند.همه ی اتاق را،همه ی چهار دیوار را غم می گیرد.دنبال سایه ام می گردم،دنبال بودنم ... سایه ام را،بودنم،خودم را به من پس بده ...لعنتی،همه چیزم را به من پس بده ....

نشسته است در گووشه ی سمت راست اتاق و من در گوشه ی سمت چپ.صدای حاکم تنها تیک و تاک ساعت است که تنگ بودن وقت را نشانم می دهد.چهره اش بر عکس تصورم آنقدر ها هم زشت و مخوف نیست.اما من می ترسم.چهار ستون بدنم می لرزد و گریه ام گرفته است.نه برای حضور ناگهانی او که من را بد جوری ترساند،برای خاطر ... در عین خنده دار بودنش وحشتناک است.به ساعت اشاره ای می کند:بجنب.وقت ندارم.باید جاهای دیگه هم سر بزنم.

به سمت در می روم.تاکید می کند دهنم را به گفتن حقیقت باز نکنم.می آیم بروم،جلویم را می گیرد.

_مرد گنده اشکهاتو پاک کن.اینجوری که می فهمه.

_نمی شه یه وقت دیگه؟

_از نیم ساعت پیش تا الان این هفتمین باریه که می پرسی.وقت ندارم.بدو کارتو انجام بده.

_حد اقل بگو چه جوری؟

_وقتش که شد خودت می فهمی.حالا بجنب برو.

_درد داره؟

_تو زیاد دردشو نمی فهمی.یعنی خیلی زود می میری.

_بهش چی بگم الان؟

_هر چی که میخوای بگو مرتیکه.من اعصابم خرده ها.هر روز با هزار تا آدم نفهم مثل تو سر و کار دارم.یالا بزن به چاک تا زودتر از موئد خلاصت نکردم.

در را باز می کنم.پاهایم می لرزد.مادر آن بیرون دراز کشیده است رو به روی تلویزیون.می روم می افتم روی شکمش و بو می کشمش.با تعجب می پرسد که چه کار می کنی؟می گویم "هیچی". یک نره غول بهم می گوید و باز به تلویزیون چشم می دوزد.نگاهش می کنم.اما حواس اش نیست.برایم بشکن می زند.نگاهش می کنم.

_بسه دیگه بریم.

_آخه تو که نمی گی چه جوری؟

_بیا خودت می فهمی.

_بلند می شوم.هنوز پاهایم می لرزد.سرم را بالا می گیرم.اولین قدم را بر می دارم.پایم گیر می کند به پای مادر.زمین می خورم،سرم کوبیده می شود به سرامیک ها.سرامیک های سفید، قرمز می شوند.من می میرم.